Sparkkrampmarathon….. het verhaal

Het heeft even geduurd maar dan nu toch maar weer een krampachtig verhaal.

16 december stond de Sparkmarathon gepland, maar de planning liep een deukje op want ik zou naar een bootje in de UK gaan. Maar zoals wel meer gebeurd kwam het bootje later en kon ik toch starten in SpijkCity.

Voorbereidingen waren dus niet optimaal geweest, maar goed we zouden wel zien waar het schip zou stranden.

Zondagmorgen half negen stond ik voor de deur van Rob (RoPaRun team lid) om samen naar Spijkenisse te gaan. Zoals altijd is het een leuk weerzien van bekende voor de kantine bereikt was hoorde ik  een luide brul “Leeuwtje64”, opgeschrikt keek ik rond en zag daar Kees,  en niet snel daarna  Mo, Hans, Ans en John, Ruud en Cock.Na het omkleden hadden we nog ruim de tijd om her en der een Meet en Greet te hebben maar mijn oog ging ook uit daar mijn teamleden Ines, Benard en Ray.

En wie kwamen daar ineens aan om een foto- en knuffel moment te hebben Jawel  Yvonne en Pim, onwijs gezellig om hun weer te zien. Pim zijn hardloopschoenen zitten vast genageld maar we kijken ernaar uit dat hij de nagels er weer uitgetrokken heeft en weer gezellig zal gaan meelopen.Spark 2In een flits zag ik Bernard voorbij rennen en vroeg hem waar Ines was, ze zou dicht in de buurt moeten staan maar zag haar niet. En na de start weet ik zeker dat ik haar pas na afloop zal gaan zien.

Zo op naar de start,  onverwachts was daar het startschot en begon ik vol goede moed. Ik sloot me aan bij de groep van 4 uur en na een rondje over de baan verlieten we het sportpark. Na 4 km liepen we op de Markenburgweg waar bij diverse mensen even de gedachte terug gingen naar vorig jaar waar we een giga hagel/onweersbui over ons heen kregen maar het weer was nu prima geen klagen dus.Spark 3Al stappende door het polderlandschap liep ik lekker mee in de groep en zocht mijn plaatsjes wel uit om uit de wind te blijven indien nodig, want we hadden vaak de wind in de zeilen. Tot kilometer 27 kon ik mee blijven gaan maar toen viel ik dus terug, een blaar op de zijkant van mijn voet maakte een irritatie waardoor ik niet lekker meer kon lopen, kwam John tegen die last kreeg van zijn onder rug. En zo liepen we beiden in eigen tempo door. Op de Garsdijk net voor Spijkenisse is het eindstation voor John, twee dames waren bereid om hem naar het sportpark te brengen. John vroeg de dames even te wachten om mij ook deze kans te geven, maar ik wilde gewoon door gaan.Spark 4Bij de 30 km kreeg ik een stevige trek, liep zelfs met de gedachte om gewoon bij iemand aan te bellen voor een paar boterhammen. Ik passeerde een vrijwilliger en vertelde hem van mij honger, hij had een gelletje en die nam ik van harte aan (dankjewel nogmaals), helaas was de smaak banaan en vind dat vreselijk……. maar mijn trek was zo sterk dat ik het met verstand op nul opat.Spark 5Niet veel later kreeg ik (grrrrrrrr daar was die weer) hevige buik kramp, steken die mij dwongen te stoppen en weer doorgaan gaan als de pijn geluwd is. Maar bij de 33 kilometer was het gedaan, ik durfde niet verder te gaan en een aardige mevrouw (vrijwilligster) belde een bezemwagen. Kreeg warme thee en een jas van een andere vrijwilliger. Niet veel later zat ik in het busje richting het sportpark. In de kantine aangekomen kreeg ik het erg koud en rilde als een rietje, Ans verzorgde mij uitstekend al nam ik niets aan behalve haar jas. Kreeg nog een bak thee maar kon deze met moeite vasthouden door het beven. Rob was al binnen en liep net geen PR, en (hoe kan het ook bijna anders) Ines had zich in de prijzen gelopen en was 2de dame overal en 1ste in haar leeftijdscategorie. Helaas heb ik Ray niet gezien, hij zou de halve gaan lopen.

Na de warme douche kwam het leven weer terug in mijn lijf, helaas geen eindstreep dit keer. Maar zal me voor de volgende marathons toch eens anders voorbereiden zodat ik eens een keer niet overmand wordt met het krampsyndroom waarmee ik zit.

Tot slot, complimenten  voor de organisatie en speciale dank aan die vrijwilligers die mij van thee en een warme jas en gelletje voorzagen en ……………. Natuurlijk Ans.

7 reacties op Sparkkrampmarathon….. het verhaal

  1. keesdeloper zegt:

    Oeps, ik dacht dat je gefinisht was. Je had vast last van zeebenen.😉 Jammer man, volgende keer beter……..voorbereiden.😉 Leuk je weer te zien.

  2. ik las bij John al dat het niet je beste marathon was… balen broeder.. nu maar werken naar een mooie marathon in Rotterdam, vind je niet? Fijne dagen!

  3. Ruud zegt:

    Jammer, broeder, als ik je ook zo mag noemen inmiddels, dat je niet lekker gewoon mee kon verder in de groep; ‘twas een prima en grote groep die lang bijeen bleef.
    Nu eerst maar even back-to-basics, de goede voorbereiding, en gewoon weer op naar het volgende avontuur.

  4. John zegt:

    We hebben het er al uitgebreid over gehad, dus heb ik aan je verhaal niets toe te voegen. Ik hoop dat je de remedie voor jou problemen vindt, en ik voor de mijne😦 zodat we 2013 ook een marathon eens samen kunnen finishen.
    Hele fijne dagen, een geweldige jaarwisseling een gezond goedlopend nieuwjaar.

  5. Jacqueline zegt:

    Hosternokke dat is balen.. ik hoop dat je je krampsyndroom snel overwint. Ik wens je een krampvrij 2013.

  6. jan zegt:

    helaas ben ik ook een “krampdeskunige” door schade en schande wijs geworden. 2 belangrijkste valkuilen zijn te snel starten en meer ambitie hebben dan waar je qua training op voorbereid bent.

  7. RunningHans zegt:

    Je was niet eens van plan deze marathon te lopen… Toch jammer. Ik vond het wel leuk en gezellig. Een sportief en gezond 2013

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: