Bob Marley & The Wailers

Tijdens de duurloop vandaag had ik eens een andere genre muziek uit de muziek doos getrokken. Robert (Bob) Nesta Marley (6 februari 1945 – Miami, Florida, Verenigde Staten 11 mei 1981) was een Jamaicaans reggae-artiest. Hij was een van de belangrijkste verantwoordelijken voor de doorbraak van reggae buiten Jamaica en gold tevens als belangrijk voorvechter van het rastageloof.

In 1962, het jaar dat Jamaica onafhankelijk werd, nam Bob Marley solo zijn eerste single op Judge Not. Later dat jaar volgden nog twee andere nummers, echter zonder succes. Na al een tijdje met Bunny Livingston te hebben opgetrokken, besloten de twee om samen met Peter Tosh, een andere jongen uit de buurt een groep op te richten. Ze noemden zichzelf de Wailing Rudeboys, later werd dit The Wailers.

Bob Marley trouwde op 10 februari 1966 met Rita Anderson; een jaar later werd hun eerste kind geboren. Onder invloed van Rita kreeg Marley belangstelling voor de Rastafari-beweging. Hij zou later uitgroeien tot een van de bekendste uitdragers van dat geloof.

In 1976 was er een heuse reggae-mania in de Verenigde Staten en Bob Marley & The Wailers werden door Rolling Stone Magazine uitgeroepen tot “band van het jaar”.

In het begin van de jaren tachtig heb ik de album van Bob Marley & the Wailers genaamd Babylon By Bus gekocht. Dit is een live album van een concert uit 1978 gegeven in het Paris Pavilion. Hierop staan diverse bekende nummer op waaronder, Is this love, Jamming en Stir it up. De rest van deze dubbel elpee staan stuk voor stuk geweldige nummers een reden dat ik uiteindelijk toch ook de CD heb gekocht. Een echte aanrader.

In 1977 kreeg Bob Marley last van een wondje aan zijn grote teen. Hij nam aanvankelijk aan dat het een voetbalblessure was maar toen de wond niet genas werd de diagnose melanoom (huidkanker) onder zijn nagel gesteld. Hij wilde de teen niet laten amputeren omdat dat in strijd met zijn geloofsovertuiging was. De kanker sloeg vervolgens over naar zijn maag, zijn longen en zijn hersenen. In 1980 stortte hij tijdens het joggen in ten gevolge van een hersentumor. Volgens dokters had hij niet langer dan drie weken meer te leven. Toch stond Bob erop verder te reizen voor zijn volgende concert. Hij gaf zijn allerlaatste concert op 23 september in Pittsburgh, VS. Hierna werd hij te ziek om nog verder op te treden. Hij ging voor behandeling naar Duitsland, waar ook longkanker en maagkanker werden geconstateerd. Hij besloot terug te vliegen naar Jamaica om daar te sterven, maar kwam niet verder dan Miami waar hij op 11 mei 1981 overleed. Zijn lichaam werd bijgezet in een mausoleum in zijn geboortedorp.

Op sportief vlak hebben we vandaag weer een rustige duurloop gedaan van 90 minuten, het weer was warm en lekker. Geen verrassingen en lekker getraind.

Ctrl C, Ctrl V.

De maand juni is bijna weer ten einde, de statistieken kunnen weer opgemaakt worden. Mijn km totaal van de maand juni is 183.45 km, het meeste ooit gelopen in een maand door mij. Ook vandaag stond een duurloop op de kaart. Zoals een ieder bijna wel weet is mijn DL meestal een vroegevogelloop zo ook vandaag, lekker weer 2 uur rustig op stap waarin ik dan ongeveer 20 km loopt. Het was een bijna kopie van de training van vorige week zaterdag. Mijn mp3 speler was inmiddels ook weer retour dus even wat nieuwe muziek erop plaatsen, bedankt voor de goede service.

Dit keer heb ik gekozen voor een live cd van De Dijk met als titel “We beginnen pas”. Het is een concert uit 2006 waarin hun 25 jarige bestaan gevierd wordt. De Dijk is een Nederlandse band uit Amsterdam, die al sinds begin jaren ‘80 Nederlandstalige popmuziek maakt. Hun stijl is te omschrijven als een mix van soul, blues en rock. De groep is genoemd naar de Amsterdamse Zeedijk. De band, opgericht in 1980, bracht haar eerste album uit in 1982. De band was voordat de naam “de Dijk” in beeld kwam bekend onder de naam Stampe. Zaterdag 8 september gaan we naar een concert van De Dijk tijdens Alblas Pop 2007

Kevin en Tessa hadden een slotdag bij CKC, tijdens dit mixtoernooi werden er gelegenheidsteams geformeerd bestaande uit B en C leden. Kev en Tes zaten uiteindelijk ook nog in het zelfde team. In de middag waren er nog wat andere spellen zoals een levend tafelvoetbal en buikschuiven. Aan het einde van de middag mocht er aangevallen worden aan de BBQ met aansluitend een feestavond voor alle leden waarmee dit slotweekend werd afgesloten. Complimenten naar al die vrijwilligers die deze dag mogelijk hebben gemaakt, want zonder hun is zo,n dag niet mogelijk.

mp3

De weergoden waren mij goed gezind vandaag tijdens mijn training met een apenstaartje. Maar alles ging niet zoals het behoorde te gaan. Ja de training wel maar Garmin niet, na het inlopen en warming up wilde ik starten met mijn programma maar ontdekte dat ik hem niet geprogrammeerd had. Of te wel, snel naar huis en even up-loaden en vlug weer naar mijn startpunt( gaat sneller dan programmeren via horloge).

Het lopen ging lekker al stond er een beste wind, er liep even een jonge hardloper mee en hij vertelde dat hij twee keer in de week 10 km rent, de reden was dat hij graag in het leger wilde. Ik zij hem dat het een goede keuze is. Daarna moest ik lossen om mij aan de opgegeven 60 in Z2 (147-152 bpm) @10 in de juiste mate uit te voeren.

De @10 voor het eerst gedaan en in mijn tabel kan je zien dat het goed verliep. @10 betekend: ga je pas versnellen dus na 50, 51, 52, ….. 57, 58 en 59 minuten even 10 passen versnellen. Dat mag best pittig, als je benen goed voelen. Nou de benen voelde goed en de passen waren rap. Vandaag een reactie gekregen van de dealer van de sportmp3 (mp3 deed niets meer) ze gaan hem maken en sturen hem terug. Ik had de “oortjes” niet droog gemaakt waardoor de boel begon te oxideren. Hopelijk binnen enkele dagen weer terug zodat ik weer met muziek opstap kan.

Gevecht tegen gevoel

Al vroeg weer uit het drijvende bed ben ik tijdig vertrokken voor een duurloop van: 45 in Z1 (135-140) + 45 in Z2 (147-152) waarin 8 x 1 in Zg+ p = 3. Na de fikse buien van gisteren was het zwaar bewolkt en de temp was nog steeds hoog. De laatste 2 trainingen had ik op mijn Asics Cumulus gelopen waar de laatste training een zware was. Vandaag weer de Asics Nimbus VIII aan, ze zijn weer terug van de schoenmaker die ze ietjes heeft opgerekt (3mm). De eerste 4 km waren een gevecht tussen mijn verstand en mijn gevoel, met de Cumulus krijg ik altijd last van mijn linker scheenbeen zo ook nu, mijn scheenbeen was behoorlijk verkrampt. Dus op het 4 km punt wilde ik terug gaan maar vanwege mijn gevoel maar verstand was de grote winnaar. Uiteindelijk heb ik een mooie training neergezet waar ik zeer tevreden over bent.

Onderweg luisterde ik vandaag naar de dit jaar uitgebrachte CD van Enigma met de titel Inspired & Remixed. Enigma is een band gevormd door de in Roemenië geboren producent Michael Cretu en zijn vrouw Sandra en David Fairstein en Frank Peterson. Enigma maakt voornamelijk ambient en new-age muziek. Enigma scoorde eind 1990 een grote hit met Sadeness, een nummer dat opviel door het gebruik van Gregoriaans gezang. De Gregoriaanse muziek is de liturgische muziek die eigen is aan de Romeinse liturgie in de Katholieke Kerk. De term Gregoriaans wordt gebruikt om de kerkmuziek aan te duiden die sinds de 9e eeuw een vast onderdeel is van de kerkelijk liturgie in Sadeness haalde in Nederland de nummer 1-positie. En is per uitstek heerlijke muziek om met een lage hartslag te lopen, het veelal voorkomende Gregoriaans gezang geeft mij altijd een rustgevend gevoel.

De periode vóór Enigma was Michael Cretu voornamelijk producent voor zijn vrouw Sandra, een populaire zangeres uit de jaren ‘80. Nu zie jullie al denken!!!! Sandra, welke Sandra. Ja de enige echte Sandra die wereldberoemd werd in 1985 met haar lied (I’ll never be) Maria Magdalena.West-Europa.

Op stap met Within Temptation

Doordat de weker verkeerd stond liep deze rond de klok van 5 uur af, de bedoeling was om half 6 maar toch gelijk eruit gegaan. De shake had ik al gemaakt en mijn belt met Isostar stond ook al te wachten om mee te gaan. Dus tegen 10 voor 6 de hort op voor een training van 60 in Z1 + 30 ( 135-140)in Z2-3 (152bpm-159bpm) + 15 in Z1. Het was uitzonderlijk lekker weer  en alles begon langzaam te ontwaken. Het eerste uur ging in een mooi tempo en het tweede gedeelte was eens lekker op snelheid, maar in ronde 14 moest er toch een kort plaspauze ingelast worden. Het laatste gedeelte in Z1 is altijd moeilijk om weer in de Z1 zone te komen. Tegen 8 uur stond ik weer thuis met een positief afstand gevoel, daarna even douchen en weer met Kevin op stap voor een korfbal wedstrijd

In de MP3 player zat de muziek van Within Temptation met hun album “The Silent Force” uit 2004. Within Temptation stond met het album “The Silent Force” voor de moeilijke taak om het succesvolle album “Mother Earth” op te volgen. De band had voor de makkelijke weg kunnen kiezen en “Mother Earth II” kunnen maken. De band heeft echter subtiele veranderingen doorgevoerd waardoor er nieuwe dingen zijn te ontdekken, maar sommige dingen zijn (gelukkig) bij het oude gebleven. Echt grote risico’s heeft Within Temptation dus niet genomen. Daarnaast zijn kosten noch moeite gespaard. Er werkt een compleet orkest en koor mee aan “The Silent Force”.

Intro zet gelijk de toon. Orkestraal, meeslepend om vervolgens uit te barsten in See Who I Am. Gebleven is de kristalheldere stem van Sharon den Adel. Gebleven is ook dat typische bombastische gitaargeluid aangevuld met een koor en orkest om het geheel nog voller te laten klinken. En dat is uitstekend gelukt zonder dat de band en het orkest of koor elkaar in de weg zitten. Vrijwel alle nummers klokken vier minuten op het al eerder gememoreerde Intro en Memories na. De band bewijst zichzelf een goede dienst door de gotische rock zo toegankelijk te laten klinken, zonder concessies te doen. Al met al een geweldige cd die van het begin tot het einde de absolute status krijgt van TOP.

‘May the force be with you’.

Orchestral Manoeuvres in the Dark

Hier een weekend overzicht, het was een gezellig weekend waarin diverse hoogtepunten zaten. Allereerst ging de zus van Lydia trouwen, iets wat vele nooit verwacht hadden. We waren op tijd vertrokken voor de plechtigheid maar kwamen bij Utrecht een file tegen van 13 km. Dus doorgereden naar de A1 waar 4 km stond. Daar gearriveerd stond er inmiddels 9 km file. Dus hebben we de joker ingezet en TomTom gevraagd voor een alternatieve route. Uit eindelijk op tijd al was er geen tijd voor koffie meer. Na alle plechtigheden waren we beland in de Slenkenhorst in Harderwijk waar in de avond het feest was vol gezelligheid. Natuurlijk veel gedanst en dat kon ik zaterdag goed merken.

Dus de training van zaterdag doorgeschoven naar zondag waar ik de gedachte had om weer eens rond 6 uur te vertrekken. Toen ik ontwaakte vond ik het wel goed en draaide mij om en sliep verder, om half tien ben ik dan toch vertrokken voor mijn duurloop training die bestond uit 1.30 in Z1-2 ( 140-147 bpm).Zoals gewoonlijk gaat de eerste 4 km nooit van een leien dakje maar daarna ging het oke. De volle 1,5 uur ging in een mooi tempo al waren er wat km bij die onder de 10 km gingen. Het mooie was wel dat de laatste km juist weer boven de 10 km waren (wind in de rug).

Zondagavond naar een concert geweest van Orchestral Manoeuvres in the Dark (vaak OMD genoemd) in de Vreedenburg in Utrecht. De grote zaal van Vreedenburg was vol met fans waar de gemiddelde leeftijd toch rond de 40 was. Het voorprogramma werd verzorgd door Lovers Electric uit Australië. Dit duo had een leuke act en mooie nummers die te beluisteren zijn via de link.

Tegen 21.00 uur stonden de mannen van OMD gereed om een ouderwets concert te verzorgen waar ook dit keer de voeten van de vloer gingen. Vele bekende nummers werden gezongen door Andy McCluskey maar ook Paul Humphreys zong twee nummers. De show was super en na 1.40 minuten kwam er een einde aan een muzikale avond die ik geweldig vond.

 

 

William Orbit met Adagio for Strings

Bij de favoriete trance nummers hoort ook William Orbit met Adagio for Strings. Een echt top nummer waarbij je super goed kan hardlopen.

William Orbit (geboren als William Wainwright) is een artiest, componist en producer met betrekking tot ambient, dance en pop.
Als artiest is Orbit het meest bekend van zijn bewerking van Samuel Barbers ‘Adagio for Strings’, dat een grote hit werd in de mix van Ferry Corsten.

In 2004 heeft Tiesto hem wederom uitgebracht maar naar mijn mening is die van William toch echt de beste
Orbit’s oorspronkelijke versie stond op zijn solo-album ‘Pieces in a Modern Style’ (2000). Nu, zes jaar later, brengt Orbit met ‘Hello Waveforms’ opnieuw een solo-album uit.
Ondanks het feit dat Orbit met veel nummers op die CD zijn best doet om niet op te vallen, valt toch het feit op dat de man er muzikaal erg veel zorg heeft aan besteed.
Als producer en componist werkte hij met grote namen als Madonna (hij schreef grote delen van haar albums ‘Ray of Light’ en ‘Music’), Blur, Oleta Adams, Pink en All Saints.

Wil je dit nummer downloaden, klik dan op het plaatje.

DJ Quicksilver

Een van de mooiste trance nummers uitgebracht is voor mij het nummer van DJ Quicksilver met de titel “Ameno” uit het jaar 2001.

DJ Quicksilver is opgericht door de in Turkije geboren Orhan Terzi (1964) en de in Italië geboren Tommasso De Donatis.

Een grote staat van dienst heeft DJ Quicksilver als het gaat om het produceren, mixen en remixen van muziek voor hunzelf en voor anderen. Ze hebben onder andere remixes gemaakt voor Jam & Spoon, Faithless, N-Trance, U.S.U.R.A., Dance 2 Trance, Kadoc, The Porn Kings, Watergate (een ander project van de heren) en bijvoorbeeld De Donatis (een solo-project van Tommasso). Verder heeft men nog samengewerkt aan de single “Boombastic” met Shaggy, van wie eigenlijk het origineel is.

Er zijn een tweetal singles van DJ Quicksilver, “Planet Love” en “Ameno”, die de Nederlandse Top 40 haalden. “I Have A Dream/Bellissima” kwam niet hoger dan de Tipparade. Deze drie eerder genoemde singles zijn allen grote hits geweest, hier in Nederland maar ook in de rest van de wereld. Sinds een jaar of drie is het helemaal stil rondom DJ Quicksilver, en er is verder niks bekend over een aanstaande nieuwe single en/of album. Het project is echter nog niet gestopt.

Qua muziekstijl past DJ Quicksilver in het club/trance genre thuis.

Wil je hem beluisteren klik even op het plaatje en download dit topnummer.

Cafe Del Mar

Trance is voor mij een van de lekkerste muziek genre waarbij de vocal trance eigenlijk voorop staat en wat ik veelvuldig luister tijdens de trainingen. Trance is een subgenre van dance dat zich in de jaren ‘90 sterk heeft ontwikkeld en kan worden beschreven als een melodie waarbij de beats per minuut vaak tussen de 125 en 150 ligt en waarbij een bepaalde melodie vaak wordt herhaald. Het wordt gekenmerkt door zijn melodische motiefjes en spacy klanken, waardoor de luisteraar het gevoel krijgt alsof hij ‘in trance’ is.

Energy 52 was een van korte tijd durende trance-project van de Duitse dj’s Harald Blüchel (aka Cosmic Baby) en Paul Schmitz-Moormann (aka Kid Paul).Onder de projectnaam Energy 52 brachten de heren Café del Mar uit, één van de grootste trance-hits allertijden.

Het is vernoemd naar het Café del Mar op Ibiza. Het nummer kan vrijwel direct worden herkend aan zijn kenmerkende melodie en de populariteit ervan wordt weerspiegeld in het enorme aantal remixes dat er van het nummer zijn verschenen.

Café del Mar is een café in San Antonio op Ibiza. Het is een populaire toeristenattractie die bekend staat om zijn uitzicht op de zonsondergang. Café del Mar is de oorspronkelijke “the sunset bar” in San Antonio, die in 1978 door Ramón Guiral, Carlos Andrea en José Les werd geopend. Vertaald naar het Nederlands betekent Café del Mar “Café van de Zee”.

Wil je weten hoe die ook al weer ging? klik dan op het plaatje en download het nummer.

Del Shannon met Runaway

Vanavond even opzoek gegaan in de muziekdoos naar iets uit de jaren 60 met als thema Run en de keuze viel op Del Shannon.

Als Nederland op 8 februari 1990 de kater van het carnaval verwerkt, staat de Amerikaanse zanger Del Shannon vroeg op. Zijn vrouw hoort even later een harde knal en denkt dat hij na hun zoveelste ruzie de voordeur achter zich dicht heeft geslagen. Hij blijkt zichzelf echter met een schot hagel om het leven te hebben gebracht. Shannon had de opnames voor een nieuw album bijna voltooid en werkte na de dood van Roy Orbison samen met de overgebleven Traveling Wilburys (Tom Petty, Bob Dylan, George Harrison en Jeff Lynne van ELO).

In de jaren ’70 verdient Shannon zijn brood als producer en live-artiest. Maar als de disco de overhand krijgt, heeft niemand meer interesse in zijn muziek en zoekt hij zijn toevlucht in de drank. Pas in de jaren ’80 scoort hij met hulp van Tom Petty in Amerika weer een hit met ‘Sea of love’ en zingt hij ‘Runaway’ opnieuw in voor de serie ‘Crime story’ van Michael Mann (‘Miami vice’). Hij lijkt net als Roy Orbison een jaar eerder een comeback te gaan maken en zijn zelfmoord roept dan ook veel vragen op. Volgens zijn vrouw LeAnne was er niets aan de hand totdat hij Prozac ging gebruiken. Maar dat medicijn gebruik je volgens mij niet omdat je zo vrolijk bent. De teksten van Shannon verraden ook veel over zijn gemoedstoestanden. Postuum heeft Del in 1991 een hit met ‘Walk away’.

‘Runaway’ kent meer dan 200 uitvoeringen, waaronder versies van uiteenlopende artiesten als Elvis Presley, Bonnie Raitt en de Duitse discogroep Eruption. Het zo kenmerkende orgelgeluid van Max Crook is ook ontelbare malen gekopieerd, bijvoorbeeld door The Tornados (‘Telstar’), Orchestral Manoeuvres in the Dark (‘Telegraph’) en The Nits (‘Cabins’). Maar het mooist is natuurlijk de combinatie van het jankende orgeltje met de stem van Del.

Bron: http://www.examedia.nl/columnx/modules/news/article.php?storyid=2864

One Way Wind

Er zijn maar weinig popgroepen geweest die voor de ontwikkeling van de Nederlandse popmuziek zoveel hebben betekend als The Cats. Met hun melodramatische muziekstijl, gekenmerkt door de vibrato van zanger Piet Veerman, hebben zij de harten veroverd van miljoenen fans in binnen- en buitenland. In eigen land hebben The Cats bijna veertig Top 40 hits op hun naam staan, waaronder negentien Top 10-noteringen en vijf nummer-1 hits! Nog steeds genieten honderdduizenden muziekliefhebbers dagelijks van de onvergetelijke klanken van Why, Lea, Marian, Where Have I Been Wrong, Vaya Con Dios, Let’s Dance en Be My Day. Allemaal hits van The Cats uit de roerige jaren zestig en zeventig, toen de Volendamse palingsound haar hoogtijdagen vierde.

Eén van de grootste hits die The Cats in de jaren zeventig scoren, is One Way Wind. Deze midtempo ballad wordt als strijdlied geadopteerd door het Nederlands Elftal, dat in 1974 tijdens het WK Voetbal in Duitsland een serieuze gooi doet naar de wereldtitel. Vóór iedere wedstrijd draait coach Rinus Michels het bandje met One Way Wind in de spelersbus. Maar op de dag van de finale is het bandje zoek. Géén One Way Wind voor Oranje. En ook géén wereldtitel…

De reden dat ik dit nummer eens nader toelicht is door de training van vandaag waar de wind mijn grootste tegenstander was. Rob heeft mijn zone,s aangepast en er stond een 60 minuten in Z2 (147-152). De eerste 5 km gingen lekker waarna ik tegenwind had en alle zeilen moest bijzetten. Na 1:14.30 weer thuis met 12.61 kilometer op de Garmin en een bpm die uiteindelijk te hoog was met 160 slagen.

Kate Bush - Running up that hill

Kate Bush

De Britse popzangeres Kate Bush werd in juli 1958 in Bexleyheath, Kent geboren als Catherine Bush. Kate Bush werd toen ze op de middelbare school zat ontdekt door gitarist David Gilmour (Pink Floyd). Hij was zo onder de indruk van haar composities, dat hij een proefopname financierde, die leidde tot een platencontract bij EMI.

Running up that hill

Na een pauze van twee jaar sloeg Kate Bush terug met “Running up that hill (A deal with God)”. Het was haar beste nummer sinds jaren. “Running up that hill (A deal with God)” werd ook in de Verenigde Staten een bescheiden hit. Met het album “Hounds of love” (1985) bleek Kate Bush weer en stapje dichter bij volmaaktheid te zijn gekomen.

Top 40 info

Met het nummer “Running up that hill” stond zij 11 weken in de Top 40 van 1985 met als hoogste notering de 6ste plaats.

Paul McCartney & Wings - Band On The Run 1974

Eén grote climax in de carrière na de Beatles is voor “Paul Mc Cartney” wis en waarachtig het album : “BAND ON THE RUN”. Een sterke plaat van Linda Mc Cartney, Denny Laine en Paul Mc Cartney himself. Met zijn drietjes werd “Band on the run” opgenomen in Nigeria in 1973.

Grote knallers op het album waren absoluut de nummers : Mrs Vanderbilt, jet, let me roll en uiteraard de titelstrook : Band On The Run

Met het nummer “Band On The Run” stonden zij 10 weken in de Top 40 van 1974 met als hoogste notering de 4^ste plaats.

Spencer Davis Group 1966

Op zoek naar nummers waar running in voor komen met vandaag De Spencer Davis Group.

Een Engelse groep uit de jaren ’60 rond gitarist Spencer Davis. De tiener Steve Winwood is als keyboardspeler en zanger echter het meest bepalend voor het geluid van de Spencer Davis Group. Zijn broer ‘Muff’ Winwood is de bassist.

Ze hebben grote hits met ‘Keep On Running’, ‘Gimme Some Lovin’’ en ‘I’m A Man’, nummers die sterk leunen op het Amerikaanse soul-genre. Winwood verlaat in 1969 de band en richt samen met o.a. Jim Capaldi de band Traffic op. De Spencer Davis Group gaat zonder de bepalende frontman nog lange tijd door, echter zonder noemenswaardig succes.

Met hun nummer “Keep On Running” stonden zij 10 weken in de Top 40 van 1966 met als hoogste notering de 20^ste plaats. Meer info