Eindelijk weer eens een 30ger

Het blijft erg vervelend om te vertellen hoe lekker het hier is maar ik doe het toch weer. Het weer is gewoon dagelijks 30 plus en de wolken die er heeeeeeel soms zijn worden geabsorbeerd door de felheid van de zon.

 

Het is ook echt lekker om eens gewoon echt niets te doen. We zijn wel naar een markt geweest in Draguigan en in Vidauban. Altijd leuk om er even te snuffelen en de geur van verse olijven op te snuiven en zo af en toe in een sneltreinvaart naar een terrasje schieten om onder het genot van een biertje je ogen te laten genieten van al het moois wat de netvliezen passeert.

Voor de rest is er nog altijd gepaste rust, wie wil gaan zwemmen gaat zwemmen en wie wil tennissen gaat tennissen en wat zeker zo leuk is wie wil gaan hardlopen die gaat hardlopen. Voor dat laatste is weinig animo maar ik vind mijn hardloopschoenen geregeld in de kast. Zo ook zaterdagmorgen, weer vroeg uit de veren en rond 7 uur vertrokken voor een run van 60 minuten in Z1. Dit keer was het een trip langs de rivier L’Argens en omdat de zon maar net opkwam was het een heerlijk route langs water en bos. Het ging me bijzonder goed af en heb netjes een uur gelopen met weinig inspanning,s gevoel. Met een bpm van 146 gemiddeld was het een prima resultaat. Hiermee komt mij vakantie totaal op 53 km te staan in een week.

 

Zondag was het weer gewoon lekker niets doen, gewoon heerlijk in de zon zitten met een kaasje en een biertje erbij. Ook even het zwembad ingedoken en na 2 minuten er weer uit want een zwemmer zal ik nimmer worden.

 

Maandag, na een dag rust is het weer trainen, ditmaal wilde ik een 30ger gaan lopen die ook op mijn schema staat alleen stond hij voor het weekend gepland. Maar door de trainingen van 2 weken geleden miste ik er een dus bedacht ik dat het probleem zich vanzelf oploste en zo waar.

Om 5 uur liep de wekker af even een jus de orange en alles klaar maken voor vertrek, het was nog aarde donker maar rond 6 uur is het licht en vertrek ik voor mijn 30ger. Zoals ik al bedacht had ging ik via de rivier L’Argens om na een kilometer of 10 de rivier over te steken over een brug die net breed genoeg is voor 1 auto en net daarna was mijn eerste sanitairenoodstop. Op het 5 kilometer punt rende een vos uit het bos en snelde gelijk weer het bos in, hiervoor moest hij wel ruim een meter de lucht in springen maar het deerde hem niets en verdween in het niets.

 

Maar na de brug kreeg ik een stuk onverhard waar ook vele keien uitstaken en een derde oog geen overbodige luxe zou zijn geweest. Daarna begon er een klim van ongeveer 125 hoogte meters dwars door de bossen, veel dieren zag ik er niet op een verdwaalde vogel na.

Op het 15 kilometerpunt draaide ik de D48 op die mij weer naar Vidauban leidt. Het is dan echt oppassen geblazen want de auto rijden er met een behoorlijke snelheid langs je heen en zeker wanneer je een binnenbocht neem dan loop je echt binnen de witte lijn voor je eigen veiligheid.

Toen ik weer in dorp aankwam moest er nog een uur gelopen worden en verkoos ik de route naar St Maxime weer. Dus 5 kilometer heen waarna weer 5 terug en na net ietsjes minder dan 3 uur kwam ik weer terug op Domain Le Clos des Oliviers waar ik na even uitrusten een heerlijke douche neem en lekker even terug mijn mand in duik.

Toen ik wakker werd was ik in de veronderstelling dat de zon in mijn kamer zou schijnen, niets was minder waar. Dus toen ik buitenstond en er een wolkendek boven Vidauban hing dacht ik “jeetje wat een bagger weer” en niet veel later vielen er enkele druppels gevolgd door een buitje Sahararegen waarna de wolken weer snel oploste door de krachtige zon en het mooie leven weer verder ging. De andere mannen zijn vandaag een quad tocht wezen maken en zagen er uit alsof zij die Saharabui hadden gecreëerd. Zo tot dus ver de gang van zaken en met 83 km en geen spierpijn en geen kramp geniet Rich gewoon weer verder. 

alles mag en niets hoeft

Zo ik ben al weer totaal geacclimatiseerd in het heerlijke Franse leven. Onder het motto “alles mag en niets hoeft” genieten we van rust en zon.

Natuurlijk gaan de trainingen gewoon door en stond er dinsdag een duurloop op schema die eigenlijk in het weekend had moeten plaats vinden. Maar door een beetje husselen komt het allemaal goed.

De duurloop van dinsdag was er een van 2 uur en ben de zelfde kant opgegaan als mijn eerste training hier. Richting St Maxime helemaal binnendoor. Een heerlijke route waar weinig verkeer is en je langs die mooie wijngaarden loopt die na een km of 6 overgaan in bos. Toen ik over een brug liep die net breed genoeg was voor een auto en keek in het riviertje zag ik plots een klein witte reiger voorbij vliegen. De vogel die een spiraal vormt in mijn hardloop historie kom ik toch overal wel eens tegen. Na Nederland, Italië en nu dan Frankrijk. En ik kwam er een prachtige golfbaan tegen aar ze in Alphen a/d Rijn jaloers op zijn.

Na 9.1 km lagen daar plots 3 honden rechts van de weg en ze maakte meteen duidelijk dat ze mij niet leuk vonden. Al blaffend kwam er 1 demonstratief mijn richting op waarna ik snel rechtomkeer maak.

Maar uiteindelijk heb ik mijn doel toch bereikt en heb netjes de 2 uur vol gemaakt.

 

Gisteren had ik mijn ten doel gesteld om een berg op te lopen waar op de top een kapelletje staat genaamd Sainte Brigitte. Dus ook nu weer de wekker om 6 uur gezet en na rustig wakker worden rond 7 uur vertrokken voor 1 uurtje sportieve inspanning. Na een keer verkeerd te zijn gelopen vond ik de weg richting de top. Met een verschil van 100 hoogte meters maakte ik het klimmetje naar boven wat knap steil was. Boven op de top bij het kleine kapelletje heb je een hele mooie panorama view. Na 40 minuten was ik alweer in de buurt van “ons” Domein dus moest er nog 20 minuten vol gemaakt worden. Zo gezegd en zo gedaan heb ik de rest van de dag weer in rust doorgebracht met uitzondering van een klein tennistoernooi waar we als dubbel weinig te zoeken hadden en naar 2 verlies partijtjes we ons weer in snel tempo naar de bar vervoegde om een lekker biertje te vatten want een vakantie zonder bier is als een vakantie zonder zon.

Daar is tie weer, of toch niet!!

Hallo vriendinnen en vrienden, al weken moet ik mij schamen vanwege het feit dat ik geen blog geplaatst heb en natuurlijk ook heel weinig blogjes gelezen heb. In de zomermaanden is er voor mij altijd wel een periode van weblogmoeheid en deze heeft inmiddels plaats gevonden. Natuurlijk gaat het goed en dit zal duidelijk worden in het volgende verhaal.

 Allereerst heb ik tijdens mijn verblijf in Ferrol heerlijk wat km gemaakt want in een week had ik meer dan 60 km gelopen en dit waren bijna allemaal heuvel trainingen. Ik had het daar ook reuze naar me zin maar moest toch echt weer naar huis.

En nadat ik weer voet op Nederlandse bodem had gezet kreeg ik de week erna toch een behoorlijke verkoudheid waardoor mijn trainingen compleet in het water vielen.

 Op 3 juli was er weer een Sensation White en daar had ik kaartjes voor, vroeger ging ik met Lydia maar nu ging Kevin mee, ja een vader zoon uitje. Prachtige beelden blijven op onze netvliezen hangen van dit geweldige evenement.

Dus rond 21.30 aldaar en om 22.30 ging het event pas echt van start. Het was weer een geweldig spektakel waar zowel ik als Kev geweldig op terug kunnen kijken. Ook waren Rob en Meriam er bij. Rob is een oude dienstmaat en dit was weer een leuk weerzien. Nu op naar het volgende feest, de Dance Parade in Rotterdam op 8 augustus (nee RR, ik kom echt wel want dit is op de dag)

Toen de verkoudheid na een week weg was kreeg in op maandag weer een leuk reisje, dit keer ging ik samen met Ed naar Malta voor service werk op 3 bootjes. Maandag 6 juli vertrokken wij om half 5 namiddag naar Schiphol om daar om 20.30 te vertrekken. Helaas zagen we tot onze verbazing dat het vliegtuig 4 uur vertraging had en dit werd uiteindelijk 5 uur dus doken wij op 01.00 uur het luchtruim in. S’morgens vroeg om 4 uur geland en daarna gelijk naar het eerst bootje. Daarna even naar het hotel de spullen weg brengen en gelijk vragen of er nog een nacht bij kon. Helaas want er was een dance event van MTV en dit werd live uitgezonden de dag erna. Toen op naar het volgende bootje en om 14.30 op de lounge bootje gestapt die ons naar het derde bootje bracht en daar zag ik mijn kans schoon om even mijn ogen te sluiten want het bootje lag 2 uur buitengaats op een 50 km vanuit de kust.

Na de werkzaamheden zijn we weer terug gebracht en zo zaten al onze werkzaam heden erop voor de dinsdag en was het inmiddels al 8 uur in de avond en gingen we even Valletta in voor een lekkere maaltijd en zo gebeurde het dus dat ik rond 00.00 in het mandje lag en Total loss in slaap viel. 

De volgende morgen iets later uit de veren dan regulier en een ontbijt gedaan waaruit duidelijk blijkt dat Malta een Engelse kolonie is geweest en sinds september 1964 onafhankelijk is. Scramble egg, witte bonnen in tomaten saus, gebakken eieren drijvend in het vet waren slecht een klein voorbeeld van het zeer uitgebreide ontbijt. Na ons ontbijt weer vertrokken naar het 2^de bootje van de dag ervoor om daar de resterende puntjes nog even te doen.

Toen werden we weer opgehaald met de taxi die ons naar Hotel Inter Continentaal waar ik een geweldige kamer had op de 8^ste verdieping en op de 10^de was een super buiten zwembad waar de middag door hebben gebracht.

Niet dat ik veel gezwommen heb maar met een temp van 36 graden in de schaduw kan ik dan goed vertoeven en heb heerlijk geslapen.

Een ding was wel opkomen zetten na mijn reis en dat was een heuse kriebel hoest. Ik was blij dat de griep en de kriebelhoest niet tegelijkertijd was anders zou het maar zo een Mexicaanse griep kunnen zijn geweest. Anderzijds was het knap vervelend dat de bronchitis de kop opstak want hierdoor vielen wederom de trainingen in het water.

Het wilde maar niet vlotten en zo ben ik toch maar weer aan het trainen geslagen, voordat het over was. Toen ik de eerste 10 weer gelopen en het ging heerlijk maar na afloop kreeg ik weer een hoestbui waar je eng van werd.

 Maar maandag 13 juli was het welletje en moest de er maar een visite gedaan worden bij de dokter. Alles zag er goed uit en ik kreeg weer een antibiotica kuurtje en codeïne pilletjes tegen de kriebels voor het slapen gaan. Toen ik op de zaak kreeg ik weer een werktripje want op dinsdag ging ik via Madrid naar Gran Ganaria waar een bootje met een dood werkstation. Leuk weer even een Spaanse eiland bezoeken na Tenerife. Ik vertrok om ongeveer negen uur s’morgens weer richting Schiphol en kwam om negen uur in de avond aan in mijn hotel in Las Palmas en werd om 23.00 uur weer opgehaald om naar het bootje te gaan. Deze lag net iets buitengaats dus eerst met het lounge bootje er naartoe. Op het bootje waren ook een groep bemanningsleden en andere engineers om wat problemen op te lossen. Toen we net buiten de haven waren dokken we de golven in terwijl ik net daarvoor tegen een paar andere vertelde dat de zee zo rustig was bonkte echt van de ene golf in de andere golf. Eerst stopte we bij een ander bootje waar een paar man aan boord zouden gaan maar dat ging het niet worden. In middels waren diverse mensen van kleur verschoten en hingen over het bootje of over de wc pot om zich te ontdoen van hun maaltijd. Dus ook Rich zat er even als een dood vogeltje bij en probeerde mijn ogen en oren geheel te ontdoen van mijn omgeving.

Om aan boord te stappen met een lounge boot word er gebruik gemaakt van een gainway ladder of een touw ladder maar door de woest golven was dit niet mogelijk dus werd er gekozen om via de basket aan boord te gaan.

Ook kreeg ik te horen dat ik de volgende morgen pas van boord zou gaan dus mijn hotel verblijf heeft niet langer geduurd dan 2 uur. S’morgens om half 9 weer van het bootje en op naar het vliegveld. In mijn koffer had ik ook dit keer sportkleding mee maar ook dit keer ging het ongeschonden mee terug naar huis.

 En dan afgelopen vrijdag, eindelijk de welverdiende vakantie naar La France. In Vidauban hebben wij een huis gehuurd waar we met 8 personen genieten van de welbekende zon.

Op zondagmorgen ben ik mijn eerste training gedaan, een bergje in de buurt met daarop een kerk was het eikpunt om te volbrengen, helaas naar verwoede pogingen de weg er naartoe te vinden liep ik uit eindelijk richting St. Maxime door de mooie licht glooiende wijnvelden waar de druiven in de zon aan het rijpen zijn om straks volgroeid vermorzelt te worden om uiteindelijk in een fles te belanden als een heerlijke Franse wijn.

Vandaag is het maandag en komt er een eind aan deze overview van de voorbije weken waarin ik geteisterd werd door verkoudheden en bronchitis. En het laatste nieuws is dat er een spier in mijn bil nogal vervelend doet, maar dit neemt niet weg dat er getraind wordt voor de HMM.