Maria Alm here we come

Het was een druk bezet weekje, dinsdag Duinkerken en woensdag Antwerpen en beide dagen te laat thuis om te kunnen gaan sporten. Dan de donderdag wederom Antwerpen maar wel op tijd thuis. Maar het leed was eigenlijk al geleden, want ik wilde 2 keer gaan deze week en dat zat er niet meer in.

Dus vandaag een vrije dag en had het idee voor mezelf gemaakt om maar eens een zwerfloop te gaan doen. Dus geen wekker gezet maar wel spontaan om 5 uur wakker, snel uit de veren en net iets over 6666666 de deur uit. Het was nog droog ook maar wel erg donker en ik dacht ik neem eens een route richting Ridderkerk, Barendrecht, Zwijndrecht, HI Ambacht en zo kwam ik naar 25 km weer dicht in de buurt van Alblasserdam.

Ik besloot er toch maar om er nog wat km aan vast te plakken en ging richting Papendrecht om vervolgens via het Alblasserbos en een klein stukje Oud Alblas weer thuis te arriveren en een mooie km bijdrage van 31.5 km erbij kan noteren.

Zo dat was toch een heerlijke afsluiting van de maand februari dit keer geen kramp en ook nog eens sneller dan Schoorl. Ik heb deze maand uiteindelijk maar 123 km gelopen in 6 keer maar toch tevreden.

Maar nu eerst maar even de auto volgooien met wat ski spullen en heerlijk even 3 volle dagen op de ski’s staan en woensdag een dagdeel om in de middag weer richting Nederland te rijden. De vooruitzichten zien er redelijk goed uit  zeker als we naar de zondag kijken is er volop zon.

Neem sportkleding natuurlijk ook mee en hoop er toch een keer s’morgens te gaan hardlopen.

Iedereen een fijn weekend en geniet.

Volgeboekt weekend

Dat ik de vrijdag training verzet had naar zaterdag is nog geen vrijbrief dat ik zondag gewoon lekker niets hoeft te doen. Nee niets is minder waar. Het was een drukke dag waarin ik begon met ontwaken om 05.00. Erg vroeg en ook nu bleef ik iets langer liggen. Om 05.22 dan uiteindelijk uit bed.

Na mijn bakkie koffie ben ik wederom op stap gegaan richting Streefkerk voor een halve marathon training. Toen ik de deur uit ging was het lekker qua temperatuur maar al snel merkte ik dat de wind toch redelijk koud was. Het was een redelijke tijd droog maar net voorbij Nieuw Lekkerland begon het te miezeren. Miezeren is eigenlijk het meest vervelende weerbeeld dat je kan hebben want je wordt vaak nat tot op het bot.

Vandaag heb ik natuurlijk de natuur weer volop aanschouwd en heb vandaag een ontdekking gedaan. Als ik een witte reiger tegenkom vlieg deze meestal gelijk weg . Even later zie je er weer een zitten en denk je al gauw dat het de zelfde is. Maar vandaag was het wel degelijk anders, na 17 km zag ik ogenschijnlijk 2 witte reigers op 10 meter van elkaar zitten. Natuurlijk twijfelde ik een beetje maar toen ik een applaus maakte vlogen ze beide weg en kon ik ook zien dat het geen ooievaars of zwanen waren maar wel degelijk mijn favoriete witte reigers.

Ik heb getracht om niet te snel te lopen en het lijkt helemaal gelukt te zijn. Met een snelheid van bijna 11.5 was ik tevreden maar ook zeker is mijn bpm is stuk lager want deze was 157 per minuut gemiddeld.

Het was een heerlijke training en met een weekend van 36.5 km ben ik best tevreden. Mijn maand totaal van februari is niet al te hoog want in de eerste 2 weken liep ik alleen het Schoorl avontuur. Al met al had ik een vol geboekt weekend waarin passie en klussen in huis aan de orde waren.

Iets wat volledig aan mij voorbij gaat is carnaval, maar eigenlijk  is dat best wel raar. Ik vind het een superfeest maar vanwege het feit dat ik geen medestanders kan vinden kom het er nooit van om eens lekker uit je dak te gaan. Want feesten is Rich toch ook op zijn lijf geschreven.

Toch maar een carnavals moment vandaag en het is geen bloemetjes gordijn. Maar wel een nummer waar ik als broeder mij wel in thuis voel

Genieten van de rust in de polder

De vrijdag was er een met twee afstanden want eerst s’morgens naar Antwerpen waar een bootje lag en in de middag kwam er een bootje binnen in Amsterdam. Het laatste bootje had dusdanig veel klachten dat mijn training averij opliep voor deze dag.

Dus vanmorgen liep de scheepsbel af en deze weer vlug uitgezet. Zo werd ik rond 07.00 wakker en vond het een mooie tijd om even op stap te gaan. De mp3 player had heel lang uitgestaan en was ook gans leeg. Dus zonder muziek op weg.

Ik pakte de zelfde ronde die ik op vrijdag altijd pak, de 15 km. Het was een heerlijke ochtend en de vogels zingen mij het voorjaar toch echt tegemoet.  Het lopen door de polder geeft me zo heerlijk veel rust en plezier, heerlijk even de weide wereld om je heen, wat is de wereld toch eigenlijk heerlijk. Het is moeilijk te verwoorden maar vind dit vorige wel passend.

Na 15 km kwam ik weer in mijn welbekende straat en had wederom te hard gelopen. Op voorhand denk ik altijd “ik ga het weer rustig aandoen” maar het einde van de training gaat het gas er een klein beetje op en probeer ik toch richting de 12 km/u te gaan.

Vandaag ook nog naar Jongenengel geweest om een voetscan te maken want ik denk dat na een kleine 4000 km de zooltjes wel aan vernieuwing toe zijn. En inderdaad ik had gelijk. over 2 weken zijn ze er.

Iedereen wederom een geweldig weekend en geniet.

Weer op pad opzoek naar de witte reiger

Na de drukke vorige week wilde ik zondag de training hervatten. Wekker trouw gezet en toen ik wakker werd dacht ik. Ne, ga dinsdag wel beginnen met trainen en geef mijn kuiten nog even wat extra rust.

Van woord een daad gemaakt en vandaag weer een op stap, normaal doe ik op dinsdag een 10 km maar vandaag pakte ik er 15 in een lekker tempo.

Yes i am back on earth and run. Heerlijk weer door de vertrouwde polder waar ik weer vele vogels zag, al enige weken heb ik mijn favoriete witte reiger niet gezien. En je raad het misschien al, yep ik zag er een overvliegen en nee het was geen ooievaar.

Ik had echt zo iets van leuk hij is nog steeds in de buurt, wat een geweldig mooie vogel is dat.

Vanaf vandaag gaan we weer volop er tegen aan, op richting de Rotterdam Marathon. En ik heb er zin in, en weet je waar ik ook heel veel zin in heb. Op 28 feb gaan ik en Kevin voor een short stay naar Oostenrijk om daar hopelijk de lange latten onder te binden en we zullen op 4 maart weer thuis komen.

De trainingen zullen in deze dagen dan op de piste zijn verwacht ik zo. We gaan niet samen maar met 5 man en 1 vrouw (wel de beste skiester van ons allen) Gaan weer geweldig genieten en wat te denken van de Apres Ski.

Kleine uitleg en we zijn weer op gang.

Zoals jullie inmiddels wel weten zat ik de voorbije dagen op de Stena Alexita . Zou er voor 1 dag naar toe gaan maar er was geen retour heli. Dus moest ik mezelf maar vermaken. Tot mijn frustratie had ik totaal geen voorzorgsmaatregelen getroffen. Dus met een bodempje gevulde koffer dus vertrokken. Wel een tandenborstel en gel (als je haar maar goed zit) en shampoo voor een eventuele overnachting in Stavanger.

Maar het liep zoals ik al vertelde anders. Wanneer je aan boord zit van een schip ben je bijna op jezelf aangewezen. Noren zijn vriendelijke mensen maar ze hebben zoiets van “hij red zich wel”. Dus zo moest het dan ook maar.

Ik kreeg een verplichte veiligheidsrondleiding, een overal, safetyshoes, bril  dus alle veiligheidsmiddelen.

Maar natuurlijk was ik best nieuwsgierig hoe het laden gebeurt van een productie tanker naar een shuttletanker. Op dinsdag avond zijn we eerst naar de Balder gevaren en daar een deel geladen en woensdag gingen we naar de Jotun (Beide van de Esso). We lagen wel inmiddels een kleine 200 km van Stavanger (N) vandaan.

Op deze morgen kwamen we aan bij de Jotun Olieveld

En rond half elf s’morgens naar de voorzijde van het bootje, reddingsvest aan en aanschouwen maar. Eerst werd er een touw geschoten vanaf de productietanker waarna de kabels werden binnen gehaald. Met 5 man aan de ene zijde en 5 aan de andere zijde werd de kabel en slang uiteindelijk binnen gehaald. Natuurlijk niet met mankracht maar met een grote lier. De 10 man doen alleen maar kijken, controleren en begeleiden.

De slang waar de olie overgepompt wordt heeft een doorsnede van ongeveer 60 cm hetgeen aangesloten wordt op een soort bajonet sluiting die weer in verder gaat pompen naar de verschillende tanks.

Het weer was nou niet echt warm en er stond een schrale wind, na afloop weer snel naar binnen aan de warme koffie.

Er was wel een fitnessruimte met daarin een geweldige loopband en ook nog een hometrainer. Verder stonden er nog diverse andere toestellen. Ik had totaal geen sportkleding bij me laat staan sportschoenen. Toch besloot ik te gaan hardlopen op de band en na 6 km in gem. van 11 km/p vond ik dat wel genoeg. Daarna ook nog 15 km gefietst. Wat voelde dat goed zeg. Dus we kunnen weer langzaam aan gaan trainen. Komende zondag voorzie ik weer een lekkere buiten training.

Iedereen een super weekend gewenst.

Bedankt voor al die super reacties.

Hier even een Update van die verkramte gozer.

Allereerst wil ik iets zeggen: Peet bedankt voor je verdomde goeie zorgen voor de Run maar zeker na de Run. Ik vind je een geweldig mens met een hart van goud, een trofee die ik je virtueel overhandig vandaag. Zet hem neer waar je hem hebben wil, je mag er trots opzijn.

Zo even over mijn kuitjes, nou ze zitten er nog wanneer ik de trap afloop.  Absoluut dragelijk maar het kan beter. Geeft niets hoor ik heb het heerlijk rustig even.

Natuurlijk hebben we het afgelopen weekend nog gehad over mijn vlucht naar Stavanger en de doorvlucht per Heli naar de Stena Alexita.  Zal ik eens wat vertellen, dit is vandaag op herhaling gegaan. Ik zit nu op het schip een blogje te schrijven en ga waarschijnlijk donderdag terug. Heli is volgeboekt en dus krijgen de kuitjes hun welverdienderust in een adem.

Ik wil ook iedereen bedanken voor al die geweldige reactie’s vond het zelf ook een onwijsgave zondag. Moet nog wel diverse logjes lezen, maar geloof me ik kom op bezoek bij je.

De kramp van Schoorl 2009

Verkrampt neem ik plaats achter mijn PC waar ik dan ook krampachtig start met het schrijven van mijn Schoorl 2009 loop.

Zo vrienden, vriendinnen en lezers. Het was D-Day, eerste wedstrijd na de 5 km wedstrijd in september jongstleden.

Nou het wordt een verhaal hoor, toch enige censuur zal  voor de lezer fijn zijn want daar wijk ik niet al teveel over uit.

Vanmorgen vroeg vertrokken naar Schoorl om hopelijk om 07.15 aldaar te verschijnen in het huisje van Peet en Erik waar ook Ma@urice had daar geslapen. Tegen 7:30 kwam ik aan want er heerste gladheid en dan moet je het noodlot niet tarten.

Het was weer een laaiend enthousiast weerzien, en een klein uurtje later kwam ook Broeder Ronald en Claudia de nummer 1 berenin van Terschelling.

De spanning was best wel hoog want we willen scherpe tijden zetten, dus eerst even lekker bijgepraat en rond 10 uur vetrekken we naar de sporthal voor de groepsfoto. Nou en er waren er weer veel, even allemaal opnoemen dan. Topper Tiny, Marathon Mo, Rinus, Martine, Ingrid, Karin, Jacqueline, Hans, Bjorn, Wanno, Ron, John, Koen, Birgit, Illian, Fred, Petra en Erik, M@urice, Broeder Ronald, Claudia, Monique en Frank natuurlijk (aanvulling volgt na zien van de foto).  Na ongeveer 40 foto’s was het tijd om naar ons startvak te gaan, zoals altijd is dat een drukte van jewelste.

Dan iets na 11 uur kom ik opgang om aan mijn eerste 30 km wedstrijd te beginnen en het gaat erg lekker zo aan het begin. Na 10 km zit ik op 12.5 km per uur en denk “wouw, dat zou een mooie tijd kunnen worden.” . Tot de 20 km denk ik “wow wat borrelt er zo van binnen” en dan begint de ellende.

Ik krijg hevige buik krampen en moet geregeld even wandelen, durf niet de bosjes in te vliegen want het zou zomaar een Sunami kunnen veroorzaken. En had niet zoveel toilet papier op de man. Dus door kwakkelen maar.

Bij de 25 km stapt er wederom een andere krampgeval bij mijn binnen. Mijn linker kuit lijkt te rollen en slaat diverse keren vast.

Maar wees eerlijk, wanneer je nog 5 km heb te gaan wordt alles beter, niet dus. Blijf door baggeren en de tijden lopen nu over de 6 minuten. Uiteindelijk herpak ik me zelf en kan km 29 in een mooie tijd afsluiten om vervolgens km 30 tot 3 maal toe een kuitkrampaanval te krijgen dus de laatste km is ook nu weer naadje. Maar goed, Rich gaat over de finish en maak het glas weer half vol door de denken 2:41 is ook best mooi.

Teruglopend naar de sporthal belt Wim Vertelman op, Wim is een oude dienst collega en hebben elkaar al 20 jaar niet meer gezien in levende Life. Dus heel even bij praten maar ik had het koud en wilde drinken. Dus in de sporthal zie ik Martine en vertelde zij mij dat ze tijdens haar halve marathon iemand had gereanimeerd en dat hulp uiteindelijk te laat kwam. Ook hoorde ik van Martine dat Claudia ook helemaal stuk was gegaan en dat ze rond de 2:30 binnen zou zijn gekomen. Ik dacht heel even terug aan de woorden die zij voor de race mij vertelde, maar vond het jammer voor haar want stuk gaan is niet leuk.

Hierna wilde ik graag naar het huisje terug om even lekker op te warmen. Besluit wel eerst om het eerste probleem weg te gaan werken, de buikkramp. Sluit me netje achter in de rij aan en na een kleine 5 minuutjes is het grote moment daar MIJN BEURT. Ik doe de deur open zet mijn linker been in de Dixi en wat gebeurt er, slaat mijn kuit weer op slot, krepeer van de pijn en kan onmogelijk de Dixi in.

Al snel kreeg ik hulp van een 10 km loper ik weet niet hoe zijn naam was, maar geloof me ik was deze man dankbaar. Na de tweede poging om te Dixi in te gaan slaagde ik met vlag en toiletpapier. Het volgende probleem diende zich aan, waar was het huisje nu eigenlijk? geen idee. Dus bedacht ik me geen moment en belde ik Petra op of zij misschien mij te hulp kon schieten, Dus kwam de Peet Peet, dit is een geweldige fiets waar op ik naar het huisje vervoerd zou gaan worden.

Dus eerst even een stukje lopen langs het parkoers en net erlangs zeg Peet “spring maar achter op”. Ik spring achterop en wat er toen gebeurde kon ik in mijn stoutste dromen niet geloven. Mijn beide kuiten sloegen muurvast, mijn oortje van de MP3 player zit vast in de fiets en breekt natuurlijk. Snel kreeg ik hulp van 2 heren en ging op de grond liggen. Kolertjes zeg, wat deed dat zeer. Nog steeds had ik het erg koud en op de grond word je er ook niet warmer van. Dus na weinig verbetering vroeg ik of zij mij even overeind wilde takelen.

Beide heren ook jullie hartelijk bedankt voor de geboden hulp, kon het echt gebruiken. Ik probeerde langzaam wat stapjes te zetten en een jongen en een meid vertelde dat er een massagepraktijk op de Koningsweg 4 is. Hier ontmoet ik Menno  Huiberts die samen met een collega een actie had voor sporters en massage. Nou ook Menno heeft zijn uiterste best gedaan om mij uit het krampendal te halen. Met als resultaat dat ik na 45 minuten weer in redelijke staat het pand kon verlaten. Menno ook jij bedankt voor de goeie service.

Peet stond buiten de 10 km wedstrijd te bekijken en ik mocht nu poging 2 gaan wagen om achter op de fiets te klimmen. Suc7 dit keer en was helemaal happy. Op naar het huisje waar iedereen zat te wachten, even het leed gedeeld met Claudia want samen hebben we het niet echt best gedaan en was het een aanslag op ons verstandelijk vermogen.

Inmiddels begonnen er telefoons te rinkelen van andere bloggers die met smart zaten te wachten in de Klimduin waar we wat zouden gaan drinken. Even een douche gepakt en op naar het volgende gezelligheidspunt. Even lekker de boel geëvalueerd onder het genot van een hapje en een drankje en Bjorn deelde de verdiende prijzen uit die diverse lopers ontvingen voor hun bijdrage aan de marathon.

Na afloop ga Broeder Ronald en ik samen even op de kiek voor ons jaarlijkse klimduin moment waarna ik afreis richting Alblascity.

Met kramp in mijn kaken van het lachen kijk ik natuurlijk terug op een geweldige dag waarin ik weer vrienden en vriendinnen ontmoet maar ook nieuwe vrienden en vriendinnen heb ontmoet. Iedereen bedankt voor alle aanmoedigingen en bedankt voor de gezelligheid.

Foto,s volgen zo spoedig mogelijk (die andere webloggers zijn zo traag!!!! en ik heb me de krampen zitten schrijven vandaag zeg.

Oproep van Broeder Ronald, zeg het voort

Allereerst even dit, Yes ben geslaagd voor mijn opleiding basis elektriciteit en schema lezen. Was er tot aan mijn examen positief over maar na het examen had ik zoiets van. Tja tja het glas is half vol maar zal zeker niet tot de rand gevuld zijn. Niets is minder waar, ben geslaagd en tevreden.

Dan aankomend weekend, ik kijk er naar uit. Geweldig om weer vele vrienden te ontmoeten onder het genot van een hapje en drankje en een paar opgefokte hardloopschoenen die staan te trappelen om de Groet in SchoorlRun te gaan lopen.

Natuurlijk is ook broeder Ronald van de partij en hij stelde de volgende vraag. Willen alle hardlopende webloggers zich zondag morgen om 10.15 verzamelen in de Sporthal van Schoorl zodat er weer een mooi foto moment kan plaats vinden.

Ik zal er wezen broeder en zie je zondag ehe zaterdag bedoel ik. En we gaan zeker weer een mooie actie foto maken bij de Klimduin

Een Doe een Wens verhaal

Een korte afstand vandaag, lekker even rond half acht vanmorgen richting de molenkade en weer terug. Het weer was een stuk beter dan gisteren want de wind had behoorlijk in kracht afgenomen.

Binnen het uur was ik weer thuis en heb na een bakkie koffie heerlijk het bad vollaten lopen en nog even een uurtje geslapen in het heerlijk warme water.

Bjorn vroeg me vorige week in een reactie waarom ik altijd zo vroeg mijn trainingen doet op zondag. Nou dat is omdat wanneer ik later op de dag gaat ik moe ben van de training en ook wel even een relax uurtje erachter aan wil plakken de zondag alweer voorbij is.

En dat is zonde van de zondag om hem zo in te vullen, dus s’morgens vroeg op pad op tijd weer thuis en heerlijk in bad weer weken en slapen (twee vliegen in een klap) en dan rond 11 uur ben ik weer helemaal fris en fruitig.

Wat anders weer, op de site van de Doe een Wens staan diverse keren per jaar een verhaal wat geschreven is door een Wenskind of haar ouders. Dit maal het verhaal van Lisa die haar favoriete groep Tokio Hilton ontmoet.

De 16-jarige Lisa is al heel lang fan van Tokio Hotel. Ze heeft een tumor in haar spierweefsel en kan niet meer naar concerten gaan in verband met infectiegevaar. Lisa heeft dan ook maar één grote wens: Tokio Hotel ontmoeten.

Een niet zo makkelijk te realiseren wens. Maar de populaire jongensband maakt voor Lisa een uitzondering en ze vertrekt naar Hamburg voor een heel persoonlijke meet & greet!

En vergeet af en toe niet naar de tussenstand te kijken want de inkomsten lopen al op.

Muziek moment was een heerlijk nummer die al diverse keren gecoverd is door vele top artiesten. Durf ook niet te zeggen of dit wel het origineel is.  Zou Fred het misschien weten?